{"id":755,"date":"2025-06-21T14:35:56","date_gmt":"2025-06-21T12:35:56","guid":{"rendered":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/?p=755"},"modified":"2025-12-29T17:28:20","modified_gmt":"2025-12-29T16:28:20","slug":"konkurs-literacki-chirurgia-nadzieja-czlowieka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/2025\/06\/21\/konkurs-literacki-chirurgia-nadzieja-czlowieka\/","title":{"rendered":"Konkurs Literacki \u2013 Chirurgia Nadziej\u0105 Cz\u0142owieka"},"content":{"rendered":"

Konkurs Literacki \u2013 Chirurgia Nadziej\u0105 Cz\u0142owieka<\/b><\/span><\/p>\n

Noc 12 sierpnia 2013r.<\/b><\/span><\/p>\n

Rodzicom moim i tysi\u0105com Lekarzy, kt\u00f3rzy budowali Nowy \u015awiat\u00a0<\/b><\/i><\/span>po\u015bwi\u0119cam\u2026
\nMonika Maciejczyk<\/b><\/i><\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>

burst<\/p><\/div>\n

Tytu\u0142: Cz\u0142owiek Nadziej\u0105 Chirurgii<\/b><\/span><\/p>\n

Patrz\u0119 na star\u0105 fotografi\u0119. Lodowaty ch\u0142\u00f3d zimy. Rodzice . . . tu\u017c obok siebie. M\u0142odzi\u00a0<\/span>lekarze, biedni jak myszy ko\u015bcielne cho\u0107 od zako\u0144czenia wojny min\u0119\u0142o ju\u017c nieco lat. Matka\u00a0<\/span>o pi\u0119knej urodzie brunetki, o s\u0142odkiej twarzy Jacqueline, drobna i szczup\u0142a, otulona wyle<\/span>nia\u0142ym, sztucznym futerkiem wiatrem podszytym. Gdyby spojrze\u0107 pod \u015bwiat\u0142o . . .\u00a0 wida\u0107\u00a0<\/span>by\u0142oby przez nie s\u0142o\u0144ce, a noc\u0105 ksi\u0119\u017cyc. Skulona z zimna; na w\u0142osach jedwabna chusta i . . .\u00a0<\/span>lakierowana, czarna, wizytowa torebka przewieszona przez rami\u0119, nie pasuj\u0105ca do niczego,\u00a0<\/span>ani do futra, ani do mro\u017anej zimy i \u015bniegu. Wizytowa torebka na \u015bniegu. Matka nie mia\u0142a\u00a0<\/span>innej torebki. Ojciec wpatrzony w ni\u0105; otulony brezentowym p\u0142aszczem, podszytym sztucz<\/span>nym misiem, a na g\u0142owie stara, sfatygowana, przedwojenna czapka. <\/span><\/p>\n

Jednak nie to wa\u017cne.\u00a0<\/span>Nie to si\u0119 liczy. . .\u00a0 Wszystko co ma znaczenie, to g\u0142owy pe\u0142ne marze\u0144. Z dalekiej Warszawy\u00a0<\/span>spalonej i zniszczonej, tu na Dolny \u015al\u0105sk, na ziemie zachodnie z g\u0142ow\u0105 pe\u0142n\u0105 marze\u0144. Pionierzy, kt\u00f3rzy zdawa\u0142oby si\u0119 przyjechali tu na chwil\u0119 jak tysi\u0105ce innych lekarzy, by tchn\u0105\u0107\u00a0<\/span>i chroni\u0107 nowe, buduj\u0105ce si\u0119 i pe\u0142ne nadziei \u017cycie. Gdzie\u015b tam w g\u00f3rze wysoko brzmia\u0142y\u00a0<\/span>jeszcze wilcze echa Wojny i Wielkiej Polityki, a tu w dolinach t\u0119tni\u0142a szara, codzienna praca, podnosz\u0105ca Kraj ze zgliszczy wojny. D\u017awiga\u0142 si\u0119 w Wielkim Trudzie nasz Kraj\u2026\u00a0<\/span>ros\u0142y szko\u0142y i szpitale, ros\u0142y dzieci; nowe pokolenia Polak\u00f3w. Dzieci repatriant\u00f3w ze\u00a0<\/span>Wschodu. \u0141zy i \u015bmiech. . . i jak m\u0142ode drzewa zapuszczaj\u0105 korzenie nawet w nieprzyjazn\u0105\u00a0<\/span>gleb\u0119. . . tak i tu – wzrasta\u0142 nowy las. G\u0119sty, m\u0142ody las pe\u0142en nowych \u015bcie\u017cek i wykrot\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Mam napisa\u0107 o chirurgii – nadziei cz\u0142owieka. A mo\u017ce odwrotnie, to cz\u0142owiek jest nadziej\u0105 chirurgii. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry nie waha si\u0119 porzuci\u0107 rodzinne strony aby wraz z rodzin\u0105\u00a0<\/span>pojecha\u0107 w nieznane. Aby w nowej ma\u0142ej Ojczy\u017anie tworzy\u0107 szpital i nie\u015b\u0107 wiedz\u0119 i pomoc\u00a0<\/span>ludziom. M\u0142ody chirurg, zdolny i ambitny, pragn\u0105cy zmienia\u0107 \u015bwiat nauki. Pragn\u0105cy ratowa\u0107\u00a0<\/span>\u017cycie ludzkie i dawa\u0107 nadziej\u0119. Nadziej\u0119 nie\u015b\u0107 ludziom chorym. Nie tylko nadziej\u0119 na \u017cycie\u2026\u00a0<\/span>te\u017c na jego urod\u0119. Bowiem najbole\u015bniejsze rany ludzkie, to rany duszy. Tysi\u0105ce oszpeconych\u00a0<\/span>wojn\u0105 twarzy, tysi\u0105ce blizn i niezagojonych ran Psyche. Chirurgia plastyczna, ratuj\u0105ca \u017cycie i nios\u0105ca zniekszta\u0142conym nowy \u015bwiat. \u015awiat przyjazny i bezpieczny. A by\u0142y to czasy gdy\u00a0<\/span>pieni\u0105dz nie w\u0142ada\u0142 \u015bwiatem, a przynajmniej nic mi o tym nie by\u0142o wiadomo.<\/span><\/p>\n

Poci\u0105g miarowo gwizda\u0142 wje\u017cd\u017caj\u0105c w Kotlin\u0119. Pierwsze dni wiosny zieleni\u0142y \u015bwiat i\u00a0<\/span>serce cz\u0142owieka. M\u0142ody lekarz mia\u0142 ze sob\u0105 ca\u0142y sw\u00f3j dobytek. Tekturow\u0105, star\u0105 walizk\u0119, a\u00a0<\/span>w niej ksi\u0105\u017cki. Na palcu obr\u0105czk\u0119, a ju\u017c za kilka tygodni przyjecha\u0107 tu mia\u0142a jego pi\u0119kna \u017cona i ma\u0142a c\u00f3reczka. Wynaj\u0105\u0142 pok\u00f3j. Kupi\u0142 szaf\u0119 i \u0142\u00f3\u017cka, st\u00f3\u0142 i trzy krzes\u0142a, p\u00f3\u0142ki na ksi\u0105\u017cki.\u00a0<\/span>I to wszystko. . . bo po co wi\u0119cej. S\u0142owo pieni\u0105dz nie istnia\u0142o.<\/span><\/p>\n

Praca, praca, praca. Godziny i dnie, tygodnie i miesi\u0105ce . . . lata. Wstawa\u0142 o sz\u00f3stej rano aby o godzinie si\u00f3dmej rozpocz\u0105\u0107 prac\u0119. Szed\u0142 drog\u0105 sw\u0105 do szpitala z rado\u015bci\u0105, nuc\u0105c\u00a0<\/span>melodyjnie… hej ho, hej ho, do pracy by si\u0119 sz\u0142o. A tam w szpitalu na g\u00f3rze wysokiej czekali\u00a0<\/span>pacjenci. I nie uwierzycie, \u017ce mo\u017cna kocha\u0107 na raz tylu ludzi. Jego ma\u0142a c\u00f3rka my\u015bla\u0142a jak wielkie trzeba mie\u0107 serce aby by\u0142o to mo\u017cliwe. Gdy kochasz ludzi, to troszczysz si\u0119 o nich i\u00a0<\/span>staranie to radosne jest i lekkie jak pierwszy \u015bnieg. . .co spada\u0142 za oknem wielkimi, cudnymi\u00a0<\/span>p\u0142atkami. Mija\u0142y zimy i wiosny, lata i jesienie, a m\u0142ody ten cz\u0142owiek szcz\u0119\u015bliwy by\u0142 jak ma\u0142o\u00a0<\/span>kto na \u015awiecie. Tylko dlatego, \u017ce m\u00f3g\u0142 pomaga\u0107, a przy tym kocha\u0107 umia\u0142… nie tylko\u00a0<\/span>swoj\u0105 rodzin\u0119 i przyjaci\u00f3\u0142 ale te\u017c wszystkich ludzi, kt\u00f3rych spotyka\u0142 na swej drodze.<\/span><\/p>\n

Ma\u0142y\u2026 Wielki Cz\u0142owiek. Tak, tak, bo wzrostu by\u0142 niewielkiego i s\u0142aby, i chorowity, a silny i mocny jak Lew. . . gdy pomoc mia\u0142 nie\u015b\u0107. Jak najwi\u0119kszy Tytan. Tytan pracy. Wiele godzin\u00a0<\/span>trwa\u0142y operacje, krwawe, trudne, gdy nie zadr\u017ca\u0142a mu nigdy r\u0119ka ani powieka, bowiem w\u00a0<\/span>d\u0142oniach tych drobnych spoczywa\u0142o \u017cycie ludzkie. Sta\u0142 tak godzinami, przy stole operacyj<\/span>nym w du\u017cym, za wielkim gumowym fartuchu s\u0142aniaj\u0105c si\u0119 cz\u0119sto na nogach. Bowiem ci\u0119\u017car\u00a0<\/span>ubrania tak by\u0142 wielki, \u017ce przy wielogodzinnych operacjach stawa\u0142 si\u0119 nie do zniesienia.<\/span><\/p>\n

Jednak sta\u0142 tam jak pos\u0105g… na swoim posterunku, trzymaj\u0105c w d\u0142oni lancet lub starannie\u00a0<\/span>i w skupieniu szyj\u0105c pooperacyjne rany. S\u0142ab\u0142 coraz bardziej i bardziej. Ca\u0142ymi dniami\u00a0<\/span>pracowa\u0142. Nocami uczy\u0142 si\u0119, napisa\u0142 doktorat, p\u00f3\u017aniej habilitacj\u0119. I nie dla siebie to wszyst<\/span>ko, tylko dla chorych aby wiedzie\u0107 i widzie\u0107 wi\u0119cej, by pom\u00f3c \u017cycie i zdrowie ratowa\u0107.\u00a0<\/span>Cz\u0142owiek. Cz\u0142owiek \u2013 nadzieja. A gdy wraca\u0142 do domu, id\u0105c drog\u0105 milcz\u0105co, trzyma\u0142 mocno przy sobie ksi\u0105\u017cki. Przytula\u0142 je z si\u0142 ca\u0142ych jak co\u015b umi\u0142owanego. Wiedza i m\u0105dro\u015b\u0107. A wzrok\u00a0<\/span>mia\u0142 rozmarzony i g\u0142ow\u0119 w chmurach jak… poeta.<\/span><\/p>\n

Dziecku swojemu i swoim ma\u0142ym pacjentom opowiada\u0142 bajki i historie r\u00f3\u017cne,\u00a0<\/span>niestworzone, kt\u00f3re wymy\u015bla\u0142 na poczekaniu. Ot tak… lekko jak pi\u00f3rko spada. I m\u00f3wi\u0142\u00a0<\/span>zawsze, \u017ce gdyby nie medycyna… pisarzem by zosta\u0142, a mo\u017ce nawet poet\u0105.<\/span><\/p>\n

I nadszed\u0142 kiedy\u015b dzie\u0144 ostateczny. Pierwszy dzie\u0144 wakacji jego c\u00f3rki i ostatni dzie\u0144\u00a0<\/span>jego \u017cycia. Odszed\u0142 Cz\u0142owiek\u2026 pozosta\u0142a Legenda.\u00a0<\/span>Staro\u017cytni Rzymianie mawiali, \u017ce wybra\u0144cy Bog\u00f3w umieraj\u0105 m\u0142odo.\u00a0<\/span>Podobno chirurdzy umieraj\u0105 na serce. By\u0107 mo\u017ce dlatego, \u017ce wielkie s\u0105 ich Serca, a i tak nie\u00a0<\/span>pomieszcz\u0105 wszystkich trosk tego \u015awiata.<\/span><\/p>\n

I tak to ju\u017c jest i pami\u0119ta\u0107 musimy o tym, \u017ce chirurgia nigdy nie by\u0142aby nadziej\u0105\u00a0<\/span>cz\u0142owieka gdyby Cz\u0142owiek nie by\u0142 nadziej\u0105 chirurgii.\u00a0<\/span>Pisz\u0105c to, my\u015bl\u0119, \u017ce gdzie\u015b tam w oddali\u2026 noc\u0105, stoj\u0105 w \u015bwietle jarzeniowych lamp sali\u00a0<\/span>operacyjnych na ca\u0142ym \u015awiecie ludzie, kt\u00f3rych drobny, najmniejszy ruch r\u0119ki prowadzonej\u00a0<\/span>w wielkim skupieniu uratuje \u017cycie cz\u0142owieka. <\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Konkurs Literacki \u2013 Chirurgia Nadziej\u0105 Cz\u0142owieka Noc 12 sierpnia 2013r. Rodzicom moim i tysi\u0105com Lekarzy, kt\u00f3rzy budowali Nowy \u015awiat\u00a0po\u015bwi\u0119cam\u2026 Monika Maciejczyk Tytu\u0142: Cz\u0142owiek Nadziej\u0105 Chirurgii Patrz\u0119 na star\u0105 fotografi\u0119. Lodowaty …<\/span> Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":754,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,10,32,11],"tags":[],"class_list":["post-755","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-historia","category-kultura","category-maciejczyk-monika","category-obyczaje"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/755","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=755"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/755\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1600,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/755\/revisions\/1600"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/754"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=755"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=755"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=755"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}