{"id":972,"date":"2025-08-10T19:21:46","date_gmt":"2025-08-10T17:21:46","guid":{"rendered":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/?p=972"},"modified":"2025-12-29T16:24:16","modified_gmt":"2025-12-29T15:24:16","slug":"a-co-tam-w-rozanym-dworze-wspomnienia-biel-kwitnacej-jabloni-o-cieplym-zmierzchu-majowym-czyli-jak-to-tatko-kochany-miejsce-pod-dom-rodzinny-znalazl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/2025\/08\/10\/a-co-tam-w-rozanym-dworze-wspomnienia-biel-kwitnacej-jabloni-o-cieplym-zmierzchu-majowym-czyli-jak-to-tatko-kochany-miejsce-pod-dom-rodzinny-znalazl\/","title":{"rendered":"A co tam w R\u00f3\u017canym Dworze \u2026 Wspomnienia – Biel kwitn\u0105cej jab\u0142oni o ciep\u0142ym zmierzchu majowym, czyli jak to Tatko kochany miejsce pod Dom Rodzinny znalaz\u0142."},"content":{"rendered":"

R\u00f3\u017cany Dw\u00f3r Polanica 20 kwietnia 2021 roku
\n<\/span>Czas Pandemii<\/i><\/span><\/p>\n

A co tam w R\u00f3\u017canym Dworze \u2026 Wspomnienia – Biel kwitn\u0105cej jab\u0142oni o ciep\u0142ym zmierzchu majowym, czyli jak to Tatko kochany miejsce pod Dom Rodzinny znalaz\u0142.<\/span><\/strong><\/p>\n

R\u00f3\u017cany Dw\u00f3r Polanica wiosna 2010 r.
\n<\/span>Twoje Kwitn\u0105ce Niebo
\n<\/span>Twoje Serca Ogrody
\n<\/span>Tw\u00f3j Czas niewinnie
\n<\/span>m\u0142ody <\/span><\/em><\/p>\n

w S\u0142o\u0144cu
\n<\/span>w promieniach
\n<\/span>ta\u0144cz\u0105cych
\n<\/span>w gaju<\/span><\/em><\/p>\n

mai si\u0119
\n<\/span>\u015bwietlista Pogoda
\n<\/span>w Maju
\n<\/span>w Maju
\n<\/span>w Maju . . .<\/span><\/em><\/p>\n

\/ Monika Maciejczyk\/<\/span><\/p>\n

Jak to tak \u2026 \u017ce odchodz\u0105 ludzie, kt\u00f3rzy zdawa\u0142oby si\u0119 jak filary wieczno\u015bci podtrzymywali Niebo. Ludzie, kt\u00f3rzy byli zawsze przy nas lub tu\u017c obok nas. I nagle wszystko si\u0119 zmienia i ten \u015awiat, kt\u00f3ry znali\u015bmy tak dobrze, przestaje istnie\u0107 i pisze si\u0119 sama nowa rzeczywisto\u015b\u0107 bez naszej zgody i akceptacji. \u017begnamy dobrze nam znanych i nagle rozpoznajemy now\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 \u2026 ju\u017c bez ich udzia\u0142u. Pogrzeby i ostatnie po\u017cegnania. Pochylmy g\u0142owy nad \u017cyciem co przemin\u0119\u0142o, wsp\u00f3\u0142czujmy rodzinom i bliskim. Tym wszystkim co pozostali tutaj. Trudne to chwile. Przera\u017caj\u0105ce dni i noce, pe\u0142ne smutku tygodnie, miesi\u0105ce naznaczone poczuciem straty. Uciekamy, rozpaczliwie uciekamy do wspomnie\u0144, bo zdaje si\u0119 nam, \u017ce dzi\u0119ki nim przywracamy do \u017cycia tych, kt\u00f3rych kochamy. Bowiem kochamy nadal cho\u0107 ju\u017c dawno temu odeszli. Przekroczyli granic\u0119 bez powrotu. A my tutaj tak bardzo chcemy aby powr\u00f3ci\u0142 czas, gdy \u017cyli tu\u017c obok nas, aby niemo\u017cliwe sta\u0142o si\u0119 mo\u017cliwym. I powiem Wam, \u017ce jest tylko jeden spos\u00f3b na cudowne powroty do \u017cycia. To nasza pami\u0119\u0107. To projekcje dawnych czas\u00f3w i wsp\u00f3lnych chwil, gdy zapominamy o z\u0142ych godzinach, bowiem pami\u0119\u0107 nasza eliminuje wszystko co z\u0142e i przywo\u0142uje najpi\u0119kniejsze chwile naszego \u017cycia. Jak dobrze, \u017ce mamy wspomnienia, a w nich otwieraj\u0105 si\u0119 dawne \u015bwiaty, swoimi obrazami, urod\u0105 dni, zapachem kwiat\u00f3w, kt\u00f3re dawno przekwit\u0142y. Jak dobrze, \u017ce mo\u017cemy powr\u00f3ci\u0107. <\/span><\/p>\n

Smutki i troski Czasu Pandemii przywo\u0142uj\u0105 wspomnienia dawnych lat. Maj \u015bnie\u017cy si\u0119 biel\u0105 sad\u00f3w. S\u0142odkich w s\u0142o\u0144cu, pe\u0142nych nektaru mi\u0142ego pszczo\u0142om i \u015bniegu bia\u0142ych p\u0142atk\u00f3w, gdy wieje ciep\u0142y wiatr. Majowe wieczory, gdy nadchodzi pierwszy zmierzch i s\u0142owiki \u2026 Maj si\u0119 mai, majow\u0105\u00a0<\/span>pogod\u0105. Wracam wspomnieniami do chwil, kt\u00f3re przemin\u0119\u0142y, a jednak trwaj\u0105 we mnie i daj\u0105 niezwyk\u0142\u0105 moc. Moc przetrwania wszystkiego co z\u0142e.<\/span><\/p>\n

A by\u0142o to dawno, dawno temu w pewnej zielonej Dolinie, w miasteczku ma\u0142ym w\u015br\u00f3d dobrych ludzi. Lata 70-te wspominamy z nostalgi\u0105. Jak to wtedy bywa\u0142o. A nieco wcze\u015bniej, u schy\u0142ku lat 60-tych \u2026 pami\u0119tacie jak s\u0142ucha\u0142o si\u0119 Radia Wolna Europa. Gdy by\u0142am dzieckiem, pami\u0119tam moich kochanych rodzic\u00f3w pochylonych z zafrasowan\u0105 min\u0105 nad radiowym odbiornikiem. A tam, z pud\u0142a pod\u0142u\u017cnego dobywa\u0142y si\u0119 d\u017awi\u0119ki zaiste r\u00f3\u017cne, r\u00f3\u017cniste \u2026 a to gwizdy, skrzypienia , gulgoty , piski i rz\u0119\u017cenia, generowane przez tak zwane zag\u0142uszarki , b\u0119d\u0105ce <\/span><\/p>\n

oficjalnym narz\u0119dziem pa\u0144stwowym PRL uniemo\u017cliwiaj\u0105cym Polakom wys\u0142uchania audycji radiowych nadawanych w j\u0119zyku polskim przez Radio Wolna Europa. Wiadomo\u015bci niecenzurowanych zza \u017celaznej kurtyny. Oj, tak to bywa\u0142o, \u017ce Matka moja czasem us\u0142ysza\u0142a co\u015b zupe\u0142nie innego ni\u017c Ojciec. A p\u00f3\u017aniej, to ju\u017c dochodzili prawdy, kto us\u0142ysza\u0142 lepiej i co to oznacza\u0107<\/span><\/p>\n

mia\u0142o dla dnia jutrzejszego i dalszej przysz\u0142o\u015bci w naszym pi\u0119knym kraju. A przy tym, rodzice patrzyli na,, smarkat\u0105\u2019\u2019 z pewn\u0105 obaw\u0105, czy te\u017c w szkole farby nie pu\u015bci, czego to zacni rodziciele nocami nas\u0142uchuj\u0105. To by\u0142y czasy \u2026 <\/span><\/p>\n

Dziwne czasy. A przy tym pi\u0119kne i pe\u0142ne dobrostanu jaki niesie dzieci\u0144stwo szcz\u0119\u015bliwego ma\u0142ego cz\u0142owieka. I nieuchronnie nadesz\u0142y lata 70-te i z\u0142oty dla Polski czas gierkowski. A to by\u0142y czasy swobody, kt\u00f3ra rado\u015bnie wygl\u0105da\u0142a tu i tam spod skostnia\u0142ych mundurk\u00f3w. Otwarcie na Zach\u00f3d, pierwsze paszporty, podr\u00f3\u017ce i namiastka wolno\u015bci. Wszystko jakby bli\u017cej ludzi i dla \u2026 ludzi. W nar\u00f3d wst\u0105pi\u0142 nowy Duch i otucha, \u017ce budzi si\u0119 nowe, lepsze \u017cycie. Co\u015b zmieni\u0142o si\u0119, co\u015b drgn\u0119\u0142o \u2026 niby niewiele i powoli, a jednak. A i wiele ludziom nie by\u0142o trzeba, by poczuli si\u0119 dobrze we w\u0142asnym kraju. A kraj roz\u015bpiewa\u0142 si\u0119, pokabareci\u0142, dowcipami sypa\u0142 jak z r\u0119kawa i nic nikomu ju\u017c za to nie grozi\u0142o. Radosny i pe\u0142en nadziei czas. Zapali\u0142y si\u0119 wszystkie \u015bwiate\u0142ka we wszystkich tunelach razem z iskierkami nadziei.<\/span><\/p>\n

A potem przysz\u0142o \u2026 Zielone \u015bwiat\u0142o dla budownictwa. Nie tych blok\u00f3w pi\u0119trowych, w kt\u00f3rych wszyscy to samo i tak samo, tylko dla ma\u0142ych domk\u00f3w zwanych jednorodzinnymi. A to tak, \u017ce niby skromnie i z pewn\u0105 nie\u015bmia\u0142o\u015bci\u0105 \u2026 a jednak.<\/span><\/p>\n

I w tym to czasie dobrej zmiany, m\u00f3j Ojciec Chrzestny \u2013 Profesor Micha\u0142 Krauss, nestor chirurgii plastycznej w Polsce postanowi\u0142 opu\u015bci\u0107 na sta\u0142e Szpital Chirurgii Plastycznej w Polanicy Zdroju, kt\u00f3rego by\u0142 dyrektorem i przenie\u015b\u0107 si\u0119 do Warszawy. W stolicy mia\u0142 powsta\u0107 kolejny, wa\u017cny o\u015brodek naukowy chirurgii plastycznej. Ojciec m\u00f3j Docent dr hab. Stanis\u0142aw Maciejczyk, b\u0119d\u0105cy prekursorem chirurgii r\u0119ki w Polsce, poproszony zosta\u0142 przez Profesora Micha\u0142a Kraussa o towarzyszenie mu w nowej ods\u0142onie za\u0142o\u017cycielskiej plac\u00f3wki naukowej w Warszawie. I by\u0142 to dla mojego Tatki czas marze\u0144 o powrocie do rodzinnej Warszawy, miejsca urodzenia i studi\u00f3w. Miejsca, gdzie \u017cyli ukochani rodzice. Rok 1973 rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 wi\u0119c ogromnym domowym podnieceniem i snuciem g\u0142o\u015bnych plan\u00f3w powrotu \u2026 do domu. Do miejsc znanych i kochanych, sk\u0105d r\u00f3d si\u0119 wiedzie. A pami\u0119tam, \u017ce wtedy nic tu nie mieli\u015bmy w\u0142asnego, ani domu, ani nawet mieszkania. Mieszkali\u015bmy k\u0105tem na parterze budynku nale\u017c\u0105cego do dr Zygmunta Niepokoja i jego \u017cony. I tak to ju\u017c jest w ludzkim tutaj bytowaniu, \u017ce je\u015bli nic w miejscu, gdzie \u017cyjemy nie mamy, to i przywi\u0105zanie jakby niemrawe i korzeni brak. <\/span><\/p>\n

Rodzice moi, m\u0142odzi lekarze \u2013 Stanis\u0142aw i Henryka Maciejczykowie, rado\u015bni byli i pe\u0142ni entuzjazmu, ju\u017c jakby siedz\u0105cy \u2026 na walizkach. I wtedy, sta\u0142o si\u0119 co\u015b zupe\u0142nie nieprzewidywalnego. Bowiem dziecko ich \u2026 c\u00f3rka Monika, w mojej ca\u0142ej ma\u0142ej osobie i ca\u0142\u0105 najwi\u0119ksz\u0105 moc\u0105 \u2026 przeciwstawi\u0142a si\u0119 bardzo \u015bwiadomym decyzjom i planom rodzic\u00f3w. To by\u0142 b\u00f3j na argumenty. Prawdziwa batalia o moje przetrwanie w nowym dolno\u015bl\u0105skim domu. W nowej, ma\u0142ej ojczy\u017anie. By\u0142am nieugi\u0119ta w swoim postanowieniu pozostania w Polanicy. Ludzie, przyja\u017anie, miejsca <\/span><\/p>\n

oswojone dzieci\u0144stwem, takie sercu bliskie. Kochane, drogie miasteczko. Male\u0144kie i przyjazne. Przyroda, g\u00f3ry i lasy, \u0142\u0105ki i pola. Rzeki i ma\u0142e jeziora, strumyki le\u015bne i jesienne grzybobrania. Kwitn\u0105ce sady i wiatr, kt\u00f3ry tutaj wia\u0142 w koronach drzew i ko\u0142ysa\u0142 do snu. Niepogody i s\u0142oneczne pogody. Deszcze co sen sprowadza\u0142y i ukojenie. I mg\u0142y, co spowi\u0142y wieczn\u0105 tajemnic\u0105 urod\u0119 tej ziemi. Sarny i jelenie, zaj\u0105ce i gro\u017ane dziki, ptactwo \u2026 niezliczone. I mi\u0142o\u015b\u0107 do tej krainy co w serce zapad\u0142a g\u0142\u0119boko. No i \u2026 ca\u0142e dni trwa\u0142o to przeci\u0105ganie liny \u2026 to tu, to tam. Raz to rodzice wygrywali, raz to moje na wierzchu. Dnia kt\u00f3rego\u015b powiedzia\u0142am dzieci\u0119cym g\u0142osem \u2026 jak tak to dobrze \u2026 jed\u017acie sobie tam do Warszawy, a ja \u2026 tu zostaj\u0119.<\/span><\/p>\n

A\u017c wreszcie Tatko m\u00f3j kochany podda\u0142 si\u0119 i uleg\u0142. I dnia pewnego oznajmi\u0142 mi t\u0119 decyzj\u0119 \u2026 zostajemy. Trudno mi by\u0142o uwierzy\u0107, \u017ce naprawd\u0119, a te\u017c w to, \u017ce dziecko wygra\u0107 mo\u017ce na argumenty. Tak to, z\u0142o\u017cy\u0142am moim rodzicom propozycj\u0119 nie do odrzucenia. Tak, tak \u2026 tak to by\u0142o. A zda\u0142o mi si\u0119, \u017ce nie tylko ja pokocha\u0142am miejsce to na ziemi, ale i Tatko m\u00f3j, cho\u0107 jako\u015b ci\u0119\u017cko mu <\/span><\/p>\n

by\u0142o si\u0119 do tego przyzna\u0107 przy mojej mocnej, rzeczowej i twardej Matce. Wygra\u0142am. Zostali\u015bmy. Najtrudniej by\u0142o powiedzie\u0107 o tym mojemu Ojcu Chrzestnemu Profesorowi Micha\u0142owi Kraussowi. Wuj wi\u0105za\u0142 z moim Ojcem swoje nadzieje na pomoc w organizowaniu plac\u00f3wki chirurgii plastycznej <\/span><\/p>\n

w Warszawie. Jednak kocha\u0142 mnie i Tatk\u0119 mojego, i przyj\u0105\u0142 t\u0119 decyzj\u0119. Wszystko si\u0119 wtedy zmieni\u0142o. Tatko mia\u0142 zosta\u0107 dyrektorem Szpitala Chirurgii Plastycznej W Polanicy Zdroju. Wielkie zadanie, kt\u00f3re przyj\u0105\u0142 z ogromn\u0105 powag\u0105 i po\u015bwi\u0119ceniem. Zawsze w wolnej chwili, przychodzi\u0142am do mojego Ojca o godzinie 16-stej, gdy ko\u0144czy\u0142 prac\u0119 w szpitalu. Z dum\u0105 pokazywa\u0142 mi okno gabinetu szpitalnego na I pi\u0119trze, wychodz\u0105cego na asfaltow\u0105 drog\u0119, kt\u00f3r\u0105 sz\u0142am i m\u00f3wi\u0142 \u2026 o widzisz, b\u0119d\u0119 ci\u0119 widzia\u0142 codziennie z okna mojego gabinetu, gdy b\u0119dziesz po mnie sz\u0142a \u2026<\/span><\/p>\n

Tak to by\u0142o. Szczeg\u00f3lna to by\u0142a i pe\u0142na mi\u0142o\u015bci relacja pomi\u0119dzy Ojcem i c\u00f3rk\u0105 jedynaczk\u0105. Jedyn\u0105 i najwspanialsz\u0105 ze wszystkich c\u00f3rek na \u015bwiecie. A p\u00f3\u017aniej szli\u015bmy do polanickiego kina, ale to ju\u017c osobna historia i opowiem Pa\u0144stwu o tym p\u00f3\u017aniej, by\u0107 mo\u017ce jesieni\u0105. <\/span><\/p>\n

Wr\u00f3\u0107my jednak do nowego naszego miejsca w ma\u0142ym miasteczku. <\/span><\/p>\n

Matka moja Henryka Maciejczyk, zwana przez wszystkich Basi\u0105, a s\u0142yn\u0105ca z wielce pragmatycznego podej\u015bcia do \u017cycia, powiedzia\u0142a kt\u00f3rego\u015b dnia przy kolacji \u2026 no, to je\u015bli ju\u017c tu zostali\u015bmy, to musimy mie\u0107 dom. I tak te\u017c si\u0119 sta\u0142o. A czas, jak ju\u017c wspomnia\u0142am wcze\u015bniej by\u0142 sposobny i dzia\u0142ek co nieco w Polanicy si\u0119 znalaz\u0142o. Wybra\u0142a si\u0119 moja Matka dnia kt\u00f3rego\u015b do urz\u0119du miasta, do naczelnika i wr\u00f3ci\u0142a z map\u0105 geodezyjn\u0105 dzia\u0142ek przeznaczonych do sprzedania prywatnym inwestorom. A \u017ce lekarze w miasteczku bardzo potrzebni byli, a i o niedosz\u0142ych planach emigracji g\u0142o\u015bno si\u0119 sta\u0142o w ma\u0142ym miasteczku, to i moi rodzice pierwsi dostali map\u0119 i mo\u017cliwo\u015b\u0107 wyboru. <\/span><\/p>\n

W pewne ciep\u0142e s\u0142oneczne majowe popo\u0142udnie, tu\u017c przed zmierzchem, wys\u0142a\u0142a Mateczka moja m\u0119\u017ca swojego Stasia z map\u0105 w d\u0142oni na rekonesans. A \u017ce Tatko, do pomys\u0142u budowy domu \u2026 tak do ko\u0144ca przekonany nie by\u0142, to Mama moja w swojej wielkiej m\u0105dro\u015bci, po przemy\u015bleniu postanowi\u0142a Ojca w spos\u00f3b prawdziwy i mocny w ten pomys\u0142 zaanga\u017cowa\u0107. Tak, aby sw\u00f3j udzia\u0142 w zdecydowany i spersonalizowany spos\u00f3b przyj\u0105\u0142 bez zb\u0119dnej dyskusji, my\u015bl\u0105c \u017ce oto on jest sprawc\u0105 dzie\u0142a ca\u0142ego.<\/span><\/p>\n

I poszed\u0142 Tatko na ten sw\u00f3j wiekopomny spacer po Polanicy. A spacer ten by\u0142 niezwyczajny, bo zaowocowa\u0107 mia\u0142 odnalezieniem miejsca na rodzinne gniazdo dla przysz\u0142ych pokole\u0144. A to, po latach tu\u0142aczki, wojnach, okupacjach, powstaniach \u2026 takie miejsce spokoju, dobrostanu i ukojenia. Tam, gdzie cz\u0142owiek sk\u0142ada g\u0142ow\u0119 po wszelkich \u017cyciowych trudach i walkach. Miejsce sk\u0105d Moc i Chwa\u0142a. A i to, biedny Tatko mocno by\u0142 ow\u0105 odpowiedzialno\u015bci\u0105 przeci\u0105\u017cony i spraw\u0119 zdawa\u0142 sobie z wagi czyn\u00f3w i decyzji. A ta raz podj\u0119ta, mia\u0142a ju\u017c trwa\u0107, jak to m\u00f3wi\u0105 dzieci \u2026 na zawsze. Bowiem w \u015bwiecie ludzi doros\u0142ych takie okre\u015blenie nie funkcjonuje i nie osadza si\u0119 w rzeczywisto\u015bci.<\/span><\/p>\n

Wr\u00f3\u0107my do Tatka kochanego, drogiego Stasia, jak to mawia\u0142a Mateczka. A wi\u0119c, Tatko wzi\u0105\u0142 z r\u0105k Mateczki map\u0119, w\u0142o\u017cy\u0142 pod pach\u0119; jak to zwykle by\u0142 nosi\u0142 ksi\u0105\u017cki swoje ukochane i poszed\u0142. <\/span><\/p>\n

A w\u0119dr\u00f3wki te codzienne z nar\u0119czem ksi\u0105\u017cek rzecz\u0105 tu by\u0142y zwyczajn\u0105 i jak to mawia\u0142a pani Walentyna Leszczyszyn \u2013 Matka mojej najlepszej Przyjaci\u00f3\u0142ki Basi \u2026 szed\u0142 Tatulek drog\u0105 i mocno zawsze przyciska\u0142 do siebie te ksi\u0105\u017cki, \u015bciska\u0142 i przytula\u0142 \u2026 aby mu nie wypad\u0142y, co Bo\u017ce bro\u0144, a g\u0142ow\u0119 w chmurach mia\u0142 i wzrok rozmarzony, niewidz\u0105cy, nieobecny. Zawsze u\u015bmiech na twarzy, kt\u00f3rym obdziela\u0142 wszystkich i wszystko, i ogromn\u0105, przeogromn\u0105 pogod\u0119 Ducha. A oczy niebieskie jak b\u0142awatki. I tak go ludzie zapami\u0119tali. <\/span><\/p>\n

Ale wr\u00f3\u0107my do Tatki, sun\u0105cego ulicami ma\u0142ego miasteczka z map\u0105 Przysz\u0142o\u015bci pod r\u0119k\u0119.<\/span><\/p>\n

I przemierzy\u0142 piechotk\u0105 drogi i dr\u00f3\u017cki i \u2026 odnalaz\u0142. Znalaz\u0142 to, czego szuka\u0142 i by\u0142 tego tak pewien jak niczego innego. Bo oto s\u0142o\u0144ce za las si\u0119 chowaj\u0105c o\u015bwietli\u0142o ostatnimi promieniami z\u0142otej po\u015bwiaty <\/span><\/p>\n

\u2026 jab\u0142onk\u0119 na \u015bluby przybran\u0105 w bieli ca\u0142\u0105, a kwiaty szczeln\u0105 kaskad\u0105 otuli\u0142y pie\u0144 drzewa jak suknia z at\u0142as\u00f3w tkana. A nie by\u0142a to zwyczajna jab\u0142o\u0144, jeno taka co j\u0105 tu jeszcze gospodarz niemiecki prac\u0105 r\u0105k w ziemi\u0119 skalist\u0105, ja\u0142ow\u0105 wrazi\u0142 i patrzy\u0142 latami jak ro\u015bnie i owocuje. Cz\u0142owiek ten dawny z przesz\u0142o\u015bci koron\u0119 drzewa formowa\u0142 i uk\u0142ada\u0142, przycinaj\u0105c i prowadz\u0105c ga\u0142\u0105zki ku <\/span><\/p>\n

ziemi, a drzewko owocowe pi\u0119knie si\u0119 tej piel\u0119gnacji podda\u0142o pow\u0142\u00f3czy\u015bcie konary sk\u0142aniaj\u0105c \u2026 wiosn\u0105 obsypuj\u0105c kwieciem bia\u0142ym, a jesieni\u0105 male\u0144kimi, zielono \u017c\u00f3\u0142tymi, s\u0142odkimi jab\u0142uszkami. Zielone, pachn\u0105ce jab\u0142uszka co Hans, czy Horst tu na miedzy przy kamiennym murku hodowa\u0142.<\/span><\/p>\n

I s\u0142o\u0144ce za las si\u0119 schowa\u0142o i ciep\u0142y wiecz\u00f3r otuli\u0142 wszystko swoj\u0105 \u0142agodno\u015bci\u0105, i s\u0142owik\u00f3w \u015bpiewanie i \u2026 blask \u015bnie\u017cnej bieli w zapadaj\u0105cym zmroku. I pomy\u015bla\u0142 Tatko kochany \u2026 to Dom. Tu jest nasz Dom. To jest to ma\u0142e miejsce na ca\u0142ym \u015awiecie i innego by\u0107 nie mo\u017ce. I wr\u00f3ci\u0142 Tatko z wiedz\u0105 i pewno\u015bci\u0105 wielk\u0105. Matka moja uwierzy\u0107 nie mog\u0142a, \u017ce po\u015br\u00f3d kilkunastu pi\u0119knych dzia\u0142ek, le\u017c\u0105cych w centrum naszego uzdrowiska \u2026 wybra\u0142 w\u0142a\u015bnie t\u0119. Inne miejsca wi\u0119ksze i bardziej s\u0142oneczne, przygotowane pod przysz\u0142\u0105 budow\u0119 i le\u017c\u0105ce na r\u00f3wnej powierzchni. Te inne usytuowane by\u0142y wygodniej i bezpieczniej w miejscach bardziej cichych i przyjaznych. A tu, skrawek ziemi niczyjej na skale, pochy\u0142a g\u00f3rka zawieszona nad przepa\u015bci\u0105, a w g\u00f3rze tu\u017c na wszystkim zawieszony polanicki Ko\u015bci\u00f3\u0142 Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny z dzwonem swoim starym, graj\u0105cym w dzie\u0144 zwyczajny i w \u015bwi\u0119ta. Ko\u015bci\u00f3\u0142 pe\u0142en wiernych i procesji, \u017cyj\u0105cy pe\u0142ni\u0105 \u017cycia religijnego. Zdziwi\u0142a si\u0119 Mateczka, bo Ojciec do ko\u015bcio\u0142a nie chodzi\u0142, a tu pisa\u0142a si\u0119 sama taka przedziwna historia.<\/span><\/p>\n

A wszystko na kamienistej, ja\u0142owej glebie na kt\u00f3rej nic nie ros\u0142o obok dzikich je\u017cyn, k\u0142uj\u0105cych cierni i owej zaczarowanej bielusiej jab\u0142onki. <\/span><\/p>\n

\u017ba\u0142owa\u0107 Mateczka moja pocz\u0119\u0142a, \u017ce Tatk\u0119 na ten najwa\u017cniejszy w \u017cyciu spacer wys\u0142a\u0142a samotnie. No c\u00f3\u017c, sta\u0142o si\u0119, a decyzja Ojca mojego zapad\u0142a jednoosobowo i w spos\u00f3b nieznosz\u0105cy sprzeciwu. Ten skrawek ziemi albo \u017caden inny. Argumenty mojej Matki by\u0142y istotne, cho\u0107 nie zmieni\u0142y niczego. Rozmowy trwa\u0142y dnie i noce, a\u017c Tatko orzek\u0142, \u017ce je\u015bli nie tutaj, to po co w og\u00f3le b\u0119dziemy ten Dom budowali. I na tym stan\u0119\u0142o \u2026 ta, albo \u017cadna inna. I by\u0142a to propozycja nie do odrzucenia i s\u0142owo mojego Ojca ostatnie. Zaczarowany by\u0142 to maj.<\/span><\/p>\n

Tatko kochany zmar\u0142 w czerwcu i pozostawi\u0142 \u017con\u0119 i c\u00f3rk\u0119. Ale to ju\u017c zupe\u0142nie inna historia.<\/span><\/p>\n

W kilka lat p\u00f3\u017aniej dzielna wdowa wybudowa\u0142a Dom na skale. A p\u00f3\u017aniej zakwit\u0142 r\u00f3\u017cany ogr\u00f3d i Dom \u017cy\u0107 pocz\u0105\u0142 w\u0142asnym \u017cyciem. Pisz\u0105 si\u0119 tutaj od lat r\u00f3\u017cne historie \u2026 wielkie i ma\u0142e, a ka\u017cda z nich mo\u017ce by\u0107 tematem na opowiadanie.<\/span><\/p>\n

I min\u0119\u0142o wieku p\u00f3\u0142. A na miedzy, na kamienistym skrawku poletka, \u017cyje jeszcze wci\u0105\u017c stara jab\u0142onka i przypomina pewn\u0105 ma\u0142\u0105, a wielk\u0105 histori\u0119 mojej Rodziny.<\/span><\/p>\n

Monika Maciejczyk<\/span><\/strong><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

MONIKA MACIEJCZYK<\/b> urodzi\u0142a si\u0119 w Warszawie. Obecnie mieszka i tworzy w Polanicy. Pisze poezj\u0119 i proz\u0119. Magister archeologii. Uko\u0144czy\u0142a studia filozoficzno-historyczne, oraz na wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego.<\/span><\/p>\n

W latach 1994 \u2013 1997 Wsp\u00f3\u0142pracownik Klubu Parlamentarnego BBWR.<\/span><\/p>\n

W 1994 roku otrzyma\u0142a od Profesora Zbigniewa Religi pe\u0142nomocnictwo na tworzenie Struktur BBWR w wojew\u00f3dztwie wa\u0142brzyskim. Za\u0142o\u017cyciel Stowarzyszenia – Bezpartyjny Blok Wspierania Reform w woj. wa\u0142brzyskim i pierwszy prezes oddzia\u0142u wojew\u00f3dzkiego.<\/span><\/p>\n

W dniu 10 listopada 1994r. w Warszawie na Krajowym Zje\u017adzie Delegat\u00f3w BBWR \u2013 wybrana do w\u0142adz krajowych stowarzyszenia. Cz\u0142onek Prezydium G\u0142\u00f3wnego BBWR odpowiedzialny za funkcjonowanie struktur terenowych organizacji w Polsce.<\/span><\/p>\n

W latach 1994 \u2013 1997 bra\u0142a czynny udzia\u0142 w pracach Klubu Parlamentarnego BBWR b\u0119d\u0105c jego wsp\u00f3\u0142pracownikiem, oraz w funkcjonowaniu stowarzyszenia na szczeblu centralnym. W tym czasie pod egid\u0105 stowarzyszenia BBWR organizowa\u0142a w terenie imprezy integracyjne oraz charytatywne. Prowadzi\u0142a jednocze\u015bnie organizacj\u0119 w wojew\u00f3dztwie wa\u0142brzyskim.<\/span><\/p>\n

W 1995 r. zosta\u0142a powo\u0142ana przez Pos\u0142a Jerzego Gwi\u017cd\u017ca \u2013 szefa kampanii prezydenckiej Lecha Wa\u0142\u0119sy w Polsce \u2013 na szefa sztabu wyborczego Lecha Wa\u0142\u0119sy w woj. wa\u0142brzyskim.<\/span><\/p>\n

W czasie trwania kampanii prezydenckiej we wsp\u00f3lnym wysi\u0142ku po\u0142\u0105czy\u0142y si\u0119 si\u0142y do\u015bwiadczonej kadry senior\u00f3w i\u00a0ludzi m\u0142odych nigdy nie zwi\u0105zanych z polityk\u0105. Utworzy\u0142 si\u0119 spontaniczny wielki ruch obywatelski po\u0142\u0105czony wsp\u00f3ln\u0105 wizj\u0105 wolnej Polski.<\/span><\/p>\n

W 1997 roku – Monika Maciejczyk kandydowa\u0142a do Sejmu RP z listy Porozumienia Prawicy (PP).
\nW 2001 roku – kandydowa\u0142a w wojew\u00f3dztwie wa\u0142brzyskim z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego (PSL).<\/span><\/p>\n

W 2008 roku ukaza\u0142a si\u0119 jej powie\u015b\u0107 pt. <\/span>Marina<\/b><\/i>.
\n<\/span>W roku 2012 wyda\u0142a si\u0119 dwa tomiki poetyckie \u2013 Polskie Drogi<\/b> i Madonna nie\u015bwi\u0119ta<\/b>.
\n<\/span>W roku 2015 ukaza\u0142a si\u0119 jej powie\u015b\u0107 spo\u0142eczno \u2013 obyczajowa \u2013 \u017bebrak i Pies
\n<\/b><\/span>W roku 2018 ukaza\u0142a si\u0119 mi\u0119dzynarodowa ANTOLOGIA POKOJU<\/b> pod redakcj\u0105 Moniki Maciejczyk
\n<\/span>W roku 2022 ukaza\u0142 si\u0119 pod jej redakcj\u0105 \u2013 \u015bpiewnik domowy- Piosenki z R\u00f3\u017canego Dworu
\n<\/span>Od 2012 roku nale\u017cy do <\/span>Warszawskiego Oddzia\u0142u Stowarzyszenia Autor\u00f3w Polskich.
\n<\/b>Od 2015 roku cz\u0142onek – Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich.
\n<\/b><\/span>Od lutego 2019 roku \u2013 Cz\u0142onek Zarz\u0105du ds. Promocji Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich <\/b><\/span>na Dolnym \u015al\u0105sku
\n<\/b><\/span>Od lipca 2022 roku – Cz\u0142onek Stowarzyszenia Dziennikarzy RP
\n<\/b><\/span>Od maja 2025 roku – Cz\u0142onek Zarz\u0105du Stowarzyszenia Dziennikarzy RP na <\/b><\/span>Dolnym \u015al\u0105sku – Wiceprzewodnicz\u0105ca SDRP na Dolnym \u015al\u0105sku.<\/b><\/span><\/p>\n

Publikowana w kilkudziesi\u0119ciu wydawnictwach w Polsce i za granic\u0105. Laureatka\u00a0<\/b><\/span>Wielu nagr\u00f3d literackich.<\/b> Ostatnio I miejsce w Konkursie SDRP za prac\u0119 \u2013 PODR\u00d3\u017b
\n<\/span> (Wroc\u0142aw 2022) i Nagroda im. Boles\u0142awa Prusa \u2013 Stowarzyszenia Autor\u00f3w Polskich\u00a0<\/span>(Warszawa 2023). <\/span><\/p>\n

Autorka cyklicznych tekst\u00f3w dziennikarskich \u2013 A co tam w R\u00f3\u017canym Dworze.<\/b><\/span><\/p>\n

Animatorka imprez kulturalnych i organizator cyklicznych konkurs\u00f3w literackich :<\/span><\/p>\n

O Laur R\u00f3\u017cy<\/b>, konkurs\u00f3w poezji \u015bpiewanej \u2013 Malowany Ptak, <\/b>oraz polsko \u2013 czeskiego\u00a0<\/span>konkursu poetyckiego O Laur \u0141ab\u0119dzia<\/b><\/span><\/p>\n

Jest za\u0142o\u017cycielk\u0105 i animatork\u0105\u00a0<\/span> Mi\u0119dzynarodowego<\/b> Saloniku Literackiego R\u00f3\u017cany Dw\u00f3r\u00a0<\/b><\/span> dzia\u0142aj\u0105cego pod has\u0142em\u00a0<\/span> \u2013 LITERACI WSZYSTKICH KRAJ\u00d3W \u0141\u0104CZCIE SI\u0118 DLA POKOJU<\/b><\/i>.<\/i><\/span><\/p>\n

W R\u00f3\u017canym Dworze odbywaj\u0105 si\u0119 cykliczne spotkania literat\u00f3w z kraju i z zagranicy;\u00a0<\/span>promocje tw\u00f3rc\u00f3w, warsztaty, plenery literackie, a tak\u017ce wyk\u0142ady na temat pokoju, kultury i literatury w Polsce i na \u015bwiecie. <\/b><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

R\u00f3\u017cany Dw\u00f3r Polanica 20 kwietnia 2021 roku Czas Pandemii A co tam w R\u00f3\u017canym Dworze \u2026 Wspomnienia – Biel kwitn\u0105cej jab\u0142oni o ciep\u0142ym zmierzchu majowym, czyli jak to Tatko kochany …<\/span> Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":973,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10,32],"tags":[],"class_list":["post-972","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-kultura","category-maciejczyk-monika"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/972","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=972"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/972\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":974,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/972\/revisions\/974"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/973"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=972"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=972"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/slowo-polskie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=972"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}