Wyobraź sobie: Jest rok 1976. Wrocław, grudzień, ktoś mówi: „zróbmy festiwal piosenki aktorskiej„. Ktoś inny odpowiada: „świetnie, tylko niech to będzie takie… trochę śpiewane, trochę grane, a trochę jak życie czyli dramat z elementami komedii„.

I tak, trochę z potrzeby sztuki, a trochę z odwagi, narodziło się wydarzenie, które miało przetrwać dekady. Nikt wtedy nie zakładał, że stanie się kulturalną instytucją z charakterem, która rok po roku będzie notować emocje niczym artystyczna kronika.

Przewijamy taśmę do marca 2026. Teatr Capitol znów tętni życiem, a na scenie pojawia się ośmioro finalistów gotowych zrobić wszystko, by zdobyć Złotego Tukana — nagrodę, która najwyraźniej ma bardziej wyrafinowany gust niż niejeden krytyk.

Tutaj nie wystarczy czysto trafić w nutę. Trzeba dorzucić duszę, historię i jeszcze coś, czego nie da się nazwać to trzeba zobaczy i przerzyć na własnej skórze. 

W tym roku o statuetkę walczą: Maja Frejtag, Jan Hrynkiewicz, Antoni Jaruszowicz, Weronika Kozakowska, Monika Padewska, Magdalena Pamuła, Żaneta Rus oraz Piotr „Jaszczur” Śnieguła

Na scenie dzieją się rzeczy poważne i zupełnie niepoważne jednocześnie: ktoś łamie serca, ktoś je naprawia, a ktoś inny robi jedno i drugie w refrenie.

To już nie koncerty, tylko małe teatralne światy. Słowo spotyka muzykę, a między dźwiękami jakby przemykały wspomnienia dawnych edycji — trochę nostalgii, trochę legend i odrobina scenicznego kurzu z lat 70.

W tych dniach Wrocław zmienia się w miejsce, gdzie przeszłość siada obok teraźniejszości i razem oglądają spektakl.

A sam przegląd? To idealny pretekst, żeby na chwilę się zatrzymać… i przypomnieć sobie, że piosenka może być czymś więcej niż tylko melodią.

Iwo Jędrasiak