„Ad Maiorem Dei Gloriam” oraz „BÓG – OJCZYZNA – RODZINA” – takie motta widnieją na pierwszej stronie tygodnika „Głos Polski”.

Wiesław Magiera to człowiek, który redaguje słowa od dwudziestu ośmiu lat, który wie, że pisanie to ciężka praca. Cięższa niż boks i bardziej zdradliwa niż walka z tygrysem. Od lat składa literę do litery. Robi to pod szyldem Głos Publishing. Jego gazeta nazywa się „Głos Polski”. To polonijny tygodnik wydawany w Toronto, Kanada. Niektórzy mówią na nią „Głos”, ale on wie, że wystarczy jedno słowo, jeśli jest prawdziwe.

To pismo dla osób myślących. Tak mówią. Myślenie jest dobre, choć czasem bywa bolesne.

W gazecie jest Polska. Ta daleka, za wielką wodą, i ta bliska, która mieści się w sercach emigrantów w Kanadzie. Magiera nie bawi się w ozdobniki. Pisze o tym, co jest słuszne. Pisze o niepodległości. O sprawach, które są twarde jak skała i stare jak świat. Konserwatywny profil – tak to nazywają uczeni ludzie. Ja nazywam to trzymaniem się liny, gdy łódź mocno się kołysze.

Przez dwadzieścia osiem lat widział wiele. Widział, jak zmieniały się rządy i jak starzeli się ludzie. Ale pismo trwało. Gazeta wychodzi co tydzień. Jest w niej prawda albo przynajmniej to, co człowiek uważa za prawdę, gdy patrzy prosto w oczy losowi.

To dobra robota. Siedzieć w Toronto, patrzeć na śnieg albo na parne lato i pilnować, żeby polskie słowo nie zginęło. To jest walka. Nie ma w niej medali, są tylko numery archiwalne i atrament na palcach.

To była i jest dobra gazeta. Jeśli potrafisz myśleć, to jest gazeta dla ciebie. I to wystarczy.

Funkcję redaktora naczelnego pełni Wiesław Magiera, znany od dekad w środowisku polonijnym jako doświadczony dziennikarz i publicysta.

Hasło tygodnika „Dla osób myślących” towarzyszy gazecie od lat i definiuje jej charakter.

Tematyka pisma skupia się na sprawach istotnych dla Polonii w Kanadzie, ale także na bieżącej polityce w Polsce oraz geopolityce.

Prezentuje profil konserwatywny i niepodległościowy.

Kluczowym elementem misji pisma jest rola informacyjna, opiniotwórcza oraz integrująca środowisko polonijne wokół wartości patriotycznych i narodowych.

Podstawową funkcją stylu „Głosu” jest przekazywanie informacji o aktualnościach. Ale jeśli musisz wiedzieć, to „Głos” jest jak stary nóż myśliwski.

Inne media polonijne są często jak kolorowe magazyny z obrazkami. Są głośne, świecą i szybko o nich zapominasz. Chcą przypodobać się każdemu, a to znaczy, że nie podobają się nikomu, kto ma w sobie choć trochę ognia. Są miękkie, są nijakie.

„Głos” jest inny. Jest surowy.

Jest bezpośredni i twardy. Nie bawi się w drobiazgi. Jeśli coś jest złe, Magiera nazywa to złem. Nie szuka okrągłych słów. Słowa powinny być proste jak strzał z karabinu.

Jest konserwatywny. To styl człowieka, który wie, że nie każda nowość jest dobra. Stare prawdy są lepsze, bo zostały sprawdzone w walce.

Ma w sobie powagę. To nie jest pismo do czytania przy goleniu. To pismo dla osób myślących. Myślenie wymaga wysiłku, a ten styl ten wysiłek szanuje.

Brak w nim strachu. Nie boi się iść pod prąd. Kiedy wszyscy płyną z nurtem, „Głos” stoi w miejscu i mówi, gdzie jest brzeg.

Pisze o Polsce i honorze. Pisze o kraju za oceanem tak, jak pisze się o matce, która jest daleko, ale której głos wciąż słyszysz.

Analizuje geopolitykę. Patrzy na mapę i widzi ruchy wojsk oraz kłamstwa dyplomatów. To jest groźna gra.

Przedstawia wartości, które nie rdzewieją. Wiara, tradycja i to, co czyni człowieka wolnym. To nigdy nie były modne tematy, ale zawsze były i są prawdziwe.

Opisuje życie w Kanadzie. O tym, jak Polacy radzą sobie w obcej ziemi, nie tracąc przy tym własnej duszy.

To dobra publicystyka. Nie ma w niej ozdobników, jest tylko rzemiosło i przekonanie.

W dzisiejszych czasach to rzadka rzecz.

Andrzej Skupniewski