Gieni Dudki Patriotycznie
Utworem Nim wstanie dzień z repertuaru Edmunda Fettinga – w piątkowy wieczór – Zespół Folkowy GIENI DUDKI przywitał, licznie przybyłych do reprezentacyjnych wnętrz Hotelu Brochów, słuchaczy.
Zorganizowany w tym miejscu koncert kończył cykl spotkań Zespołu z publicznością z okazji Święta Niepodległości. Wybierając się na owo wydarzenie nie przypuszczaliśmy nawet jaka piękna muzyczna uczta, pełna wzruszeń i dobrych emocji nas spotka.
Mając świadomość tego jak wysoką ceną zapłacili nasi przodkowie za to, by nasza Ojczyzna była wolna i niepodległa, artyści – budując scenariusz koncertu – postawili sobie za cel przywołanie pamięci o wszystkich tych, którzy walczyli i ponieśli śmierć, o wszystkich tych często bezimiennych bohaterach. Odbyliśmy więc podróż w czasie po kartach naszej nierzadko bolesnej ale i pięknej historii, „ilustrowanej” utworami związanymi z danymi wydarzeniami.
Wykonawcy przenieśli nas więc do roku 1786, by tę zasadniczą część koncertu rozpocząć od Pieśni Konfederatów Barskich. Kiedy trzy mocne męskie głosy wyśpiewały słowa: Nigdy z królami nie będziem w aliansach!, to momentalnie czuło się rozchodzące się po całym ciele ciary. Zaraz potem – dla odmiany – uderzenie w nieco bardziej radosną nutę i kobiece głosy w piosence Idzie żołnierz borem lasem oraz fantastyczne werble, podkreślające marszowy charakter utworu.
Poza pięknymi głosami, tak bogatego instrumentarium mógłby im pozazdrościć niejeden zespół: saksofony, trąbki, skrzypce, gitary w wydaniu klasycznym (choć Pan Wojtek grał na niej momentami jak na basie) i akustycznym, akordeon, harmonijka ustna i flet. WOW! Istna fantastycznie brzmiąca orkiestra. A wszystko to smacznie spięte w nietuzinkowych aranżacjach. Po prostu mistrzostwo świata.
Kiedy wraz z artystami przenieśliśmy się do dwudziestolecia międzywojennego, to nie mogło zabraknąć pieśni zagrzewających do walki naszych legionistów. Refren My pierwsza brygada porwał także publiczność i jego słowa niosły się głośno po całej sali, podobnie zresztą jak Hej, hej Ułani!.
Odwołując się do czasów II wojny światowej i twórczości partyzanckiej, artyści przypomnieli m.in. pieśń Już dopala się ogień biwaku. No kochani, tu już Janek Golinowski (założyciel Zespołu) po prostu wzniósł się na wyżyny wokalnego kunsztu. Świetny, mocny, głęboki a jednocześnie jakiś taki aksamitny głos. Coś wspaniałego.
Przepięknie zaprezentował się on również w duecie ze swoją żoną Dianą w utworze Ballada o zakopanej broni.
Ale tych pięknych pieśni odwołujących się do tego okresu i znakomitych wykonań było oczywiście zdecydowanie więcej.
W sposób szczególny artyści postanowili upamiętnić wydarzenia związane z rzezią wołyńską. Zwłaszcza, iż na sali obecny był uczestnik tamtych wydarzeń – Pan Ryszard Kosiński. Stracił on wówczas wielu swoich bliskich, sam zaś jako kilkuletni chłopiec przeżył. Pan Ryszard miał też za parę dni obchodzić swoje 91 urodziny. Otrzymał więc od Zespołu piękny bukiet kwiatów i życzenia a od nas wszystkich tradycyjne „Sto lat!”. Nie krył on wzruszenia ale prawdziwy jego wyraz, nie tylko w jego oczach, pojawił się po wysłuchaniu dwóch poświęconych tamtym wydarzeniom pieśni: Ziemia zapomniana i Pamięta ich wołyński wiatr. Obie niezwykle poruszające i obie fantastycznie zaśpiewane.
Pozwolę sobie zacytować refren ostatniej z nich:
Pamięta ich wołyński wiatr
I nieraz śni w koronach drzew,
że oto przez obozu gwar,
od ognisk zrywa się ich śpiew.
Znów widzi ten żarliwy wzrok,
podarty płaszcz dziurawy but.
I cicho szepce w leśny mrok
„Nie rzucim ziemi skąd nasz ród”
Ostatni wers refrenu tej pieśni w sposób oczywisty nawiązywał do Roty, więc i ona musiała wybrzmieć w taki wieczór mocą dziesiątek głosów.
I niemal na koniec usłyszeliśmy coś z czasów nam bliższych i piosenkę Jacka Kaczmarskiego Mury, w wykonaniu przedstawiciela młodszego pokolenia, Tobiasza i ponownie Pana Janka.
Zamysłem artystów było zakończyć koncert utworem Warszawianka 1831, tak aby marszowym krokiem i niemal z pieśnią na ustach publiczność wracała do swych domów. Ten zabieg się jednak nie powiódł, gdyż widownia nie przestawała klaskać, domagając się bisu.
Na deser zaserwowano nam więc przepiękną Modlitwę o pokój Stanisławy Celińskiej. Tu w wykonaniu Pani Hani Kotlarskiej, której w refrenach towarzyszył oczywiście cały Zespół. To było coś wspaniałego. Dość powiedzieć, że od rana nucę ten utwór i nie mogę przestać.
To był udany wieczór. Koncert tworzył spójną całość od pierwszej do ostatniej nutki.
Piękną laurkę wystawił Zespołowi organizator wydarzenia:
Dziękuję za wzruszenia. A to, co robicie – to o tyle Polska jest lepsza.
Będąc tam i móc przeżyć te wszystkie emocje, nie można się z tym zdaniem nie zgodzić.
Warto więc śledzić poczynania tego Zespołu i uczestniczyć w kolejnych wydarzeniach z jego udziałem.
Małgorzata Miodowska
Data publikacji: 2026-11-22






Komentarze
Gieni Dudki Patriotycznie — Brak komentarzy
HTML tags allowed in your comment: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>